De Uithof

Bij locaties in sport, cultuur en vrije tijd schuurt de praktijk vaak op twee niveaus tegelijk. Aan de voorkant moet het aanbod helder en actueel blijven voor bezoekers, terwijl aan de achterkant de exploitatie onder druk staat door techniek, planning en wisselende ambities. Dat zie je ook bij De Uithof in Den Haag, een groot sport- en leisurecomplex met onder meer een ijsbaan, ijshal, skipiste, klimmuur en kartbaan. Uit berichtgeving rond het faillissement in 2010 en de doorstart daarna blijkt hoe kwetsbaar zulke organisaties kunnen worden wanneer hoge vaste lasten, technische incidenten en een veranderende positionering op elkaar inwerken.

Voor De Uithof heb ik tussen 2006 en 2011 gewerkt aan de digitale basis van de organisatie. In zo’n omgeving moet een website niet alleen informatie tonen, maar ook verschillende publieksstromen, activiteiten en seizoenen bij elkaar houden zonder verwarrend te worden. Dat vraagt om keuzes in structuur, beheer en inhoud: wat hoort bij sport, wat bij events, wat bij zakelijke verhuur, en hoe voorkom je dat die onderdelen elkaar online in de weg zitten. Juist bij een locatie waar exploitatie en programmering verschuiven, werkt een digitaal platform alleen als het meebeweegt met de organisatie in plaats van een momentopname vast te zetten.

Die ervaring helpt nog steeds bij organisaties in de culturele sector. Theaters, musea, filmhuizen en festivals lopen vaak tegen hetzelfde aan: een website lijkt een communicatievraagstuk, maar onderliggend speelt meestal een organisatievraagstuk. Als aanbod, processen en verantwoordelijkheden door elkaar lopen, zie je dat direct terug in de digitale laag. Mijn werk voor De Uithof heeft laten zien dat het zinvol is om eerst scherp te krijgen hoe de organisatie werkelijk functioneert, en pas daarna te bepalen welke digitale oplossing daarbij past.